مدیک‌پاب مدیک‌پابکتابخانه و مرجع پزشکی
خانهقلب و عروقمیوکاردیت (التهاب عضله قلب): علل، علائم، تشخیص و درمان
قلب و عروق

میوکاردیت (التهاب عضله قلب): علل، علائم، تشخیص و درمان

بازبینی‌شده توسط پزشک ۶ دقیقه مطالعه به‌روزرسانی: تیر ۱۴۰۵
میوکاردیت (التهاب عضله قلب): علل، علائم، تشخیص و درمان

میوکاردیت التهاب بافت عضلانی قلب (میوکارد) است که در بیشتر موارد به‌دنبال یک عفونت ویروسی یا واکنش نامتناسب دستگاه ایمنی به آن ایجاد می‌شود. این التهاب می‌تواند توانایی قلب برای پمپاژ خون و حفظ ریتم طبیعی را مختل کند؛ شدت آن از موارد خفیف و خودبه‌خود بهبودیابنده تا نارسایی حاد قلبی و آریتمی‌های خطرناک متغیر است. تشخیص به‌موقع اهمیت زیادی دارد، زیرا علائم اولیهٔ آن اغلب شبیه یک سرماخوردگی یا آنفلوانزای ساده است.

در یک نگاه
  • میوکاردیت التهاب بافت عضلانی قلب است که در بیشتر موارد در پی یک عفونت ویروسی رخ می‌دهد.
  • شیوع آن نسبت به سایر بیماری‌های قلبی کم است، اما یکی از علل شناخته‌شدهٔ نارسایی ناگهانی قلب در جوانان و ورزشکاران به شمار می‌رود.
  • شدت بیماری طیف وسیعی دارد؛ از موارد خفیف و خودبهبودیاب تا اشکال شدید و تهدیدکنندهٔ حیات.
  • استراحت و پرهیز از ورزش سنگین در دورهٔ التهاب فعال، مهم‌ترین اقدام اولیه برای کاهش خطر آریتمی است.

میوکاردیت چیست؟

میوکاردیت که با نام «التهاب عضله قلب» نیز شناخته می‌شود، به التهاب بافت عضلانی دیوارهٔ قلب گفته می‌شود؛ بافتی که وظیفهٔ اصلی آن پمپاژ خون به سراسر بدن است. این التهاب معمولا در پی حملهٔ دستگاه ایمنی به یک عامل عفونی - غالبا ویروس - آغاز می‌شود، هرچند گاهی دستگاه ایمنی به‌اشتباه به سلول‌های سالم عضلهٔ قلب نیز آسیب می‌رساند. آسیب واردشده می‌تواند نیروی انقباض قلب و هدایت جریان الکتریکی آن را مختل کند و زمینه‌ساز ضعف عضلهٔ قلب یا اختلال ریتم شود. میوکاردیت با پریکاردیت (التهاب پردهٔ دور قلب) تفاوت دارد، هرچند این دو گاهی هم‌زمان رخ می‌دهند.

علائم میوکاردیت چیست؟

علائم میوکاردیت به وسعت آسیب واردشده به عضلهٔ قلب و سن فرد مبتلا بستگی دارد. در موارد خفیف، ممکن است هیچ علامت مشخصی وجود نداشته باشد یا فقط خستگی خفیف گزارش شود. در موارد علامت‌دار، شایع‌ترین یافته‌ها عبارت‌اند از:

  • درد یا فشار قفسهٔ سینه، گاهی تشدیدشونده با تنفس
  • تنگی نفس، به‌ویژه هنگام فعالیت بدنی یا در حالت درازکش
  • خستگی غیرمعمول و کاهش تحمل فعالیت روزمره
  • تپش قلب یا احساس نامنظم بودن ضربان
  • تب خفیف یا علائمی شبیه آنفلوانزا پیش از شروع علائم قلبی
  • تورم پا، مچ پا یا شکم در صورت کاهش عملکرد پمپاژ قلب
  • سرگیجه یا غش (سنکوپ) در موارد همراه با اختلال ریتم قلب

در نوزادان و کودکان خردسال، تنفس سریع، بی‌قراری، رنگ‌پریدگی و بی‌میلی به تغذیه ممکن است تنها نشانه‌های قابل‌مشاهده باشند.

علل میوکاردیت چیست؟

شایع‌ترین علت میوکاردیت، عفونت ویروسی است؛ ویروس‌های کوکساکی، آدنوویروس، پاروویروس B19، هرپس نوع ۶، آنفلوانزا و SARS-CoV-2 (کووید-۱۹) از عوامل شناخته‌شده‌اند. عفونت‌های باکتریایی، قارچی و انگلی بسیار کم‌شایع‌ترند.

علاوه بر عفونت‌ها، گروهی از بیماری‌های خودایمن مانند لوپوس و سارکوئیدوز، و نیز واکنش‌های حساسیتی یا سمی به برخی داروها، الکل و مواد مخدر می‌توانند به التهاب عضلهٔ قلب منجر شوند. در موارد نادر، میوکاردیت خفیف و گذرا پس از تزریق برخی واکسن‌ها (از جمله واکسن‌های mRNA کووید-۱۹) در نوجوانان و مردان جوان گزارش شده است.

عوامل خطر ابتلا به میوکاردیت شامل سن جوان‌تر (به‌ویژه بین ۲۰ تا ۴۰ سالگی)، جنس مذکر، ابتلای اخیر به یک بیماری ویروسی، وجود بیماری خودایمن زمینه‌ای و مصرف زیاد الکل یا مواد محرک است.

میوکاردیت چه زمانی خطرناک است و چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

در بیشتر موارد خفیف، میوکاردیت با استراحت و پیگیری بهبود می‌یابد. در گروهی از بیماران، التهاب می‌تواند در عرض چند روز به نارسایی حاد قلبی یا آریتمی‌های تهدیدکنندهٔ حیات پیشرفت کند؛ این حالت با عنوان میوکاردیت برق‌آسا شناخته می‌شود و نیازمند بستری فوری است.

نشانه‌های نیازمند مراجعهٔ فوری

درد شدید یا فزایندهٔ قفسهٔ سینه، تنگی نفس در حالت استراحت، تپش قلب همراه با سرگیجه، غش ناگهانی (به‌ویژه در حین یا اندکی پس از فعالیت ورزشی) و تورم سریع پا یا شکم از نشانه‌های هشدار محسوب می‌شوند و مراجعهٔ فوری به پزشک یا اورژانس ضروری است.

توجه ویژه به غش در حین یا پس از ورزش اهمیت دارد، زیرا در ورزشکاران جوان، میوکاردیت یکی از علل شناخته‌شدهٔ مرگ ناگهانی قلبی است. وجود همزمان تب یا عفونت اخیر، احتمال منشأ التهابی-قلبی را بیشتر می‌کند.

میوکاردیت چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص میوکاردیت با ترکیبی از شرح‌حال، معاینهٔ بالینی و چند آزمون تکمیلی انجام می‌شود. نوار قلب (ECG) می‌تواند اختلال ریتم را نشان دهد و آزمایش خون برای تروپونین (نشانگر آسیب عضلهٔ قلب)، CRP و پپتید ناتریورتیک مغزی (BNP) معمولا درخواست می‌شود.

اکوکاردیوگرافی (سونوگرافی قلب) قدرت انقباض و حرکت دیوارهٔ قلب را می‌سنجد. در موارد نامشخص، MRI قلب دقیق‌ترین روش برای نشان‌دادن التهاب و تورم بافت عضلهٔ قلب است و در شک به انواع نادرتر مانند میوکاردیت سلول غول‌آسا، بیوپسی اندومیوکارد تشخیص قطعی را فراهم می‌کند.

نکته: بسیاری از موارد خفیف میوکاردیت بدون علامت آشکار سپری می‌شوند و تنها به‌طور اتفاقی، در پی بررسی درد قفسهٔ سینه یا تغییرات نوار قلب، شناسایی می‌شوند.

درمان میوکاردیت چگونه است؟

درمان میوکاردیت بر اساس شدت بیماری و علت زمینه‌ای آن تنظیم می‌شود. در موارد خفیف، محور درمان استراحت نسبی و پرهیز از ورزش سنگین به‌مدت چند ماه است تا التهاب فروکش کند. در صورت کاهش عملکرد پمپاژ قلب، داروهایی مشابه درمان نارسایی قلبی به‌کار می‌روند.

رویکرد درمانی کاربرد
استراحت و محدودیت ورزش موارد خفیف تا متوسط؛ معمولا سه تا شش ماه
مهارکننده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین (ACEI) یا ARB کاهش عملکرد پمپاژ قلب، حمایت از بازسازی عضلهٔ قلب
بتابلوکرها کنترل ریتم قلب و کاهش بار کاری آن
دیورتیک‌ها کاهش احتقان و تورم ناشی از نارسایی قلبی
داروهای ضدآریتمی یا دستگاه‌های کمکی آریتمی‌های خطرناک یا نارسایی برق‌آسای قلب
داروهای سرکوب‌کنندهٔ ایمنی موارد خودایمن یا میوکاردیت سلول غول‌آسا

در موارد شدید و برق‌آسا، بستری در بخش مراقبت ویژه و گاه دستگاه‌های حمایت‌کنندهٔ گردش خون به‌عنوان پل درمانی تا بهبود یا پیوند قلب لازم می‌شود. درمان عامل زمینه‌ای - قطع دارویی مسبب یا مدیریت بیماری خودایمن - بخشی جدایی‌ناپذیر از درمان است.

راه‌های پیشگیری از میوکاردیت

راه قطعی برای پیشگیری از میوکاردیت وجود ندارد، زیرا بخش عمدهٔ موارد پس از عفونت‌های ویروسی شایع رخ می‌دهد. چند اقدام می‌تواند خطر را کاهش دهد: واکسیناسیون‌های استاندارد (از جمله آنفلوانزا)، رعایت بهداشت فردی، درمان به‌موقع بیماری‌های عفونی و پرهیز از ورزش سنگین در دوران بیماری حاد تب‌دار. پرهیز از مصرف زیاد الکل و مواد محرک نیز مؤثر است.

برای افرادی با سابقهٔ میوکاردیت، پیگیری دوره‌ای با اکوکاردیوگرافی و نوار قلب و رعایت محدودیت ورزشی توصیه‌شده، در پیشگیری از عود یا شناسایی زودهنگام عوارض نقش مهمی دارد.

پرسش‌های متداول

آیا میوکاردیت خطرناک است و می‌تواند کشنده باشد؟

شدت میوکاردیت طیف وسیعی دارد؛ بخش بزرگی از موارد خفیف است و بدون عارضهٔ جدی بهبود می‌یابد، اما در گروه کوچکی از بیماران، التهاب می‌تواند به نارسایی حاد قلبی، آریتمی خطرناک یا مرگ ناگهانی قلبی منجر شود. به همین دلیل، ارزیابی زودهنگام اهمیت دارد.

میوکاردیت چقدر طول می‌کشد و آیا کاملا درمان می‌شود؟

بیشتر موارد خفیف طی چند هفته تا چند ماه با استراحت و پیگیری، بهبود کامل می‌یابند. در برخی بیماران، بخشی از عملکرد عضلهٔ قلب به‌طور دائم کاهش می‌یابد و درمان طولانی‌مدت لازم می‌شود.

آیا انجام ورزش با میوکاردیت خطرناک است؟

فعالیت ورزشی شدید در دوران التهاب فعال عضلهٔ قلب می‌تواند خطر آریتمی و مرگ ناگهانی قلبی را افزایش دهد؛ به همین علت، محدودیت ورزشی موقت - معمولا سه تا شش ماه بسته به نظر پزشک معالج - در بیشتر راهنماهای بالینی توصیه شده است.

آیا واکسن کووید-۱۹ باعث میوکاردیت می‌شود؟

ارتباط میان برخی واکسن‌های mRNA کووید-۱۹ و بروز میوکاردیت خفیف، به‌ویژه در نوجوانان و مردان جوان پس از دوز دوم، در مطالعات گزارش شده است. این نوع میوکاردیت معمولا خفیف و گذراست و پیش‌آگهی مطلوبی دارد.

بازبینی تحریریهٔ مدیک‌پاب
این مطلب پیش از انتشار از نظر دقت علمی بازبینی شده است. برای تصمیم‌های درمانی با پزشک مشورت کنید.
هر مقاله پیش از انتشار توسط پزشکان بازبینی می‌شود. منابع علمی معتبر · به‌روزرسانی دوره‌ای · شفافیت تحریریه · بدون تبلیغ درمانی