مدیک‌پاب مدیک‌پابکتابخانه و مرجع پزشکی
خانهچشمانحراف چشم (استرابیسم) در کودکان و بزرگسالان: علائم و درمان
چشم

انحراف چشم (استرابیسم) در کودکان و بزرگسالان: علائم و درمان

بازبینی‌شده توسط پزشک ۶ دقیقه مطالعه به‌روزرسانی: تیر ۱۴۰۵
انحراف چشم (استرابیسم) در کودکان و بزرگسالان: علائم و درمان

انحراف چشم به ناهم‌راستایی دو چشم گفته می‌شود، به‌گونه‌ای که هر دو چشم هم‌زمان به یک نقطه نگاه نمی‌کنند و یکی از آن‌ها به سمت داخل، خارج، بالا یا پایین متمایل می‌شود. این اختلال با نام‌های چپ‌چشمی و استرابیسم نیز شناخته می‌شود و در کودکی یا بزرگسالی بروز می‌کند. اهمیت آن فراتر از ظاهر چشم‌هاست؛ در کودکان می‌تواند به تنبلی چشم (آمبلیوپی) بینجامد و در بزرگسالان گاه نخستین نشانهٔ یک بیماری زمینه‌ای جدی‌تر است.

در یک نگاه
  • انحراف چشم یعنی عدم هم‌راستایی دو چشم؛ می‌تواند دائمی یا متناوب، در یک یا هر دو چشم باشد.
  • تاخیر در تشخیص در کودکان فرصت درمان تنبلی چشم را کاهش می‌دهد.
  • انحراف ناگهانی در بزرگسالان می‌تواند نشانهٔ اختلال عصبی یا بیماری زمینه‌ای مانند دیابت و تیروئید باشد.
  • تشخیص با معاینهٔ چشم‌پزشکی و آزمون‌هایی مانند تست پوشش انجام می‌شود.
  • درمان بسته به سن و علت، از عینک و پچ چشمی تا تزریق دارو و جراحی عضلات چشم متغیر است.

انحراف چشم چیست و چرا اهمیت دارد؟

شش عضلهٔ کوچک اطراف هر چشم هماهنگ عمل می‌کنند تا هر دو چشم هم‌زمان و در یک راستا به یک هدف نگاه کنند. در انحراف چشم این هماهنگی مختل می‌شود و یک چشم — یا گاه هر دو چشم به‌طور متناوب — از راستای طبیعی خارج می‌شود؛ انحراف می‌تواند به‌سمت داخل، خارج، بالا یا پایین باشد و همیشگی یا وابسته به موقعیت‌هایی مانند خستگی یا تمرکز از نزدیک باشد.

در کودکان این اختلال بیشتر با علت‌های تکاملی یا انکساری همراه است؛ در بزرگسالان اغلب به‌دنبال یک بیماری یا آسیب زمینه‌ای بروز می‌کند. اهمیت تشخیص زودهنگام در کودکان از آن‌جاست که مغز تصویر چشم منحرف را به‌تدریج نادیده می‌گیرد و این سرکوب می‌تواند به تنبلی چشم بینجامد. در بزرگسالان، بروز ناگهانی انحراف می‌تواند نخستین نشانهٔ یک اختلال عصبی یا سیستمیک باشد.

علائم انحراف چشم چیست؟

شایع‌ترین نشانهٔ انحراف چشم، عدم هم‌راستایی قابل‌مشاهدهٔ دو چشم است. سایر نشانه‌های رایج:

  • کج‌کردن سر یا چرخاندن صورت برای هم‌راستا کردن دید؛
  • بستن یا ریزکردن یک چشم، به‌خصوص در نور شدید؛
  • دوبینی (دیدن دو تصویر از یک شیء)، بیشتر در بزرگسالان؛
  • اختلال در برآورد عمق و فاصلهٔ اشیا؛
  • خستگی چشم یا سردرد خفیف پس از فعالیت‌های نزدیک مانند مطالعه؛
  • در نوزادان، مشاهدهٔ انحراف در عکس‌ها یا هنگام خستگی و بیماری.

کودکان معمولا از دوبینی شکایت نمی‌کنند، زیرا مغزشان به‌سرعت تصویر چشم منحرف را سرکوب می‌کند؛ در بزرگسالان این سرکوب شکل نمی‌گیرد و دوبینی نشانهٔ بارز و آزاردهنده‌ای است.

نکته: در بسیاری از نوزادان، به‌دلیل پهن‌بودن پل بینی یا چین پوستی داخلی پلک، ظاهر چشم‌ها شبیه انحراف به‌نظر می‌رسد بدون آنکه انحراف واقعی وجود داشته باشد؛ به این حالت شبه‌انحراف چشم گفته می‌شود و افتراق آن از انحراف واقعی فقط با معاینهٔ چشم‌پزشکی ممکن است.

علل انحراف چشم چیست؟

انحراف چشم از عوامل متعددی ناشی می‌شود؛ برخی بیشتر در کودکی مطرح‌اند و برخی در بزرگسالی.

در کودکان: - عیوب انکساری اصلاح‌نشده، به‌ویژه دوربینی قابل‌توجه؛ - سابقهٔ خانوادگی انحراف چشم یا سایر اختلالات بینایی؛ - زودرسی یا وزن کم هنگام تولد؛ - بیماری‌هایی مانند فلج مغزی و سندرم داون که بر کنترل عصبی‌عضلانی چشم اثر می‌گذارند؛ - کاهش بینایی یک چشم به هر علتی، مانند آب‌مروارید مادرزادی.

در بزرگسالان: - اختلال عملکرد اعصاب کنترل‌کنندهٔ عضلات چشم، در پی سکتهٔ مغزی، دیابت طولانی‌مدت یا ضربهٔ سر؛ - بیماری تیروئید چشمی مرتبط با گریوز؛ - میاستنی گراویس، بیماری خودایمنی که انتقال پیام عصب به عضله را مختل می‌کند؛ - انحرافی خفیف که از کودکی وجود داشته و در بزرگسالی آشکارتر شده است.

انحراف چشم چه زمانی خطرناک است و چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

هرگونه انحراف چشم در نوزادان و کودکان خردسال نیازمند ارزیابی چشم‌پزشکی است، حتی اگر خفیف یا متناوب باشد؛ تاخیر در تشخیص فرصت درمان تنبلی چشم را کاهش می‌دهد. در بزرگسالان، بروز ناگهانی انحراف یا دوبینی تازه اهمیت ویژه‌ای دارد و می‌تواند نشانهٔ یک اختلال عصبی حاد باشد.

نشانه‌های نیازمند مراجعهٔ فوری

بروز ناگهانی انحراف چشم یا دوبینی در بزرگسالی، همراه با افتادگی پلک، سردرد شدید، اختلال گفتار یا ضعف اندام، و هرگونه انحراف پس از ضربه به سر، نشانه‌های هشداری هستند که مراجعهٔ فوری به پزشک یا اورژانس را می‌طلبند. انحراف تازه‌ظاهرشده در نوزاد یا کودک خردسال نیز باید در اسرع وقت توسط چشم‌پزشک بررسی شود.

انحراف چشم چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص انحراف چشم با معاینهٔ کامل چشم‌پزشکی آغاز می‌شود که سنجش حدت بینایی و بررسی عیوب انکساری را شامل می‌شود. آزمون پوشش (cover test) از پایه‌ای‌ترین روش‌هاست: هر بار یک چشم پوشانده می‌شود و حرکت جبرانی چشم دیگر بررسی می‌شود. آزمون بازتاب نور قرنیه (تست هیرشبرگ) نیز تقارن بازتاب نور را ارزیابی می‌کند.

حرکت هر چشم در تمام جهات نیز بررسی می‌شود تا ضعف یا فلج احتمالی عضلات مشخص شود. در انحراف ناگهانی یا همراه با علائم عصبی، تصویربرداری مغزی مانند MRI یا CT برای رد علل عصبی جدی‌تر درخواست می‌شود.

درمان انحراف چشم چگونه است؟

هدف از درمان انحراف چشم، هم‌راستا کردن دو چشم و حفظ دید دوچشمی است؛ روش انتخابی به سن، نوع و شدت انحراف و علت زمینه‌ای بستگی دارد.

در کودکان، اصلاح عینکی معمولا نخستین قدم است، به‌ویژه در انحراف همراه با دوربینی. در تنبلی چشم همراه، پوشاندن چشم قوی‌تر با پچ چشمی به کار می‌رود تا مغز چشم ضعیف‌تر را به‌کار وادارد؛ تمرین‌های بینایی (ارتوپتیک) نیز در انحراف مرتبط با تمرکز از نزدیک کمک‌کننده است.

اگر این روش‌ها کافی نباشند، تزریق سم بوتولینوم یا جراحی عضلات چشم مطرح می‌شود؛ عینک منشوری نیز می‌تواند دوبینی خفیف را بدون جراحی کاهش دهد. وقتی علت یک بیماری زمینه‌ای مانند دیابت، تیروئید چشمی یا میاستنی گراویس است، درمان همان بیماری بخش اصلی درمان است و جراحی معمولا پس از تثبیت وضعیت عصبی مطرح می‌شود.

روش درمان برای چه مواردی مناسب است
عینک یا لنز اصلاحی انحراف ناشی از عیوب انکساری، به‌ویژه دوربینی در کودکان
پچ چشمی (بستن چشم قوی‌تر) درمان تنبلی چشم همراه با انحراف
تمرین‌های بینایی (ارتوپتیک) انحراف مرتبط با تمرکز از نزدیک
عینک منشوری کاهش دوبینی در انحراف‌های خفیف تا متوسط
تزریق سم بوتولینوم انحراف‌های متوسط، به‌ویژه فلج تازهٔ عصب عضلهٔ چشم
جراحی عضلات چشم انحراف‌های قابل‌توجه یا مقاوم به درمان‌های غیرجراحی

پیشگیری و مراقبت در انحراف چشم

بسیاری از انواع انحراف چشم، به‌ویژه انواع مادرزادی یا وابسته به بیماری زمینه‌ای، به‌طور کامل قابل‌پیشگیری نیستند؛ اما تشخیص زودهنگام مهم‌ترین عامل پیشگیری از عوارض دائمی، به‌ویژه تنبلی چشم، است. معاینهٔ چشم نوزادان در بدو تولد، حدود شش‌ماهگی و پیش از مدرسه، شناسایی زودهنگام عیوب انکساری و انحراف را ممکن می‌سازد.

در کودکانی که عینک یا پچ چشمی تجویز شده، پیگیری منظم اهمیت دارد. در بزرگسالان، کنترل بیماری‌های زمینه‌ای مانند دیابت و تیروئید خطر انحراف ناشی از آسیب عصبی را کاهش می‌دهد؛ توجه به هر تغییر تازه در هم‌راستایی چشم‌ها و مراجعهٔ به‌موقع، از تثبیت عوارض جلوگیری می‌کند.

پرسش‌های متداول

آیا انحراف چشم در نوزادان طبیعی است و خودبه‌خود برطرف می‌شود؟

در چند ماه نخست زندگی، برخی نوزادان انحراف خفیف و متناوب دارند که با بلوغ بینایی از بین می‌رود. اما انحرافی که پس از چهار تا شش‌ماهگی ادامه یابد یا ثابت باشد، طبیعی نیست و نیازمند معاینهٔ چشم‌پزشکی است.

آیا انحراف چشم در بزرگسالان قابل درمان است؟

بله. بسته به علت و شدت انحراف، عینک منشوری، تزریق سم بوتولینوم یا جراحی عضلات چشم می‌توانند هم‌راستایی را بهبود بخشند. اگر انحراف ناشی از بیماری زمینه‌ای باشد، درمان همان بیماری بخش ضروری از درمان است.

عمل جراحی انحراف چشم چقدر طول می‌کشد و آیا نتیجهٔ آن دائمی است؟

جراحی انحراف چشم معمولا کمتر از یک تا دو ساعت طول می‌کشد و نیاز به بستری‌شدن ندارد. نتیجه در بیشتر افراد پایدار است، هرچند در انحراف‌های شدید یا عودکننده ممکن است تنظیم مجدد لازم شود.

انحراف چشم درمان‌نشده در کودکان چه پیامدی دارد؟

مهم‌ترین پیامد، تنبلی چشم (آمبلیوپی) است؛ یعنی مغز تصویر چشم منحرف را نادیده می‌گیرد و بینایی آن چشم دائمی ضعیف می‌ماند. از دست‌رفتن دید دوچشمی نیز از دیگر پیامدهای تاخیر در درمان است.

بازبینی تحریریهٔ مدیک‌پاب
این مطلب پیش از انتشار از نظر دقت علمی بازبینی شده است. برای تصمیم‌های درمانی با پزشک مشورت کنید.
هر مقاله پیش از انتشار توسط پزشکان بازبینی می‌شود. منابع علمی معتبر · به‌روزرسانی دوره‌ای · شفافیت تحریریه · بدون تبلیغ درمانی