مدیک‌پاب مدیک‌پابکتابخانه و مرجع پزشکی
خانهخون و سرطانسرطان لوزالمعده (پانکراس): علائم، علل و روش‌های تشخیص و درمان
خون و سرطان

سرطان لوزالمعده (پانکراس): علائم، علل و روش‌های تشخیص و درمان

بازبینی‌شده توسط پزشک ۶ دقیقه مطالعه به‌روزرسانی: تیر ۱۴۰۵
سرطان لوزالمعده (پانکراس): علائم، علل و روش‌های تشخیص و درمان

سرطان لوزالمعده نوعی تومور بدخیم است که غالبا از سلول‌های مجاری غدهٔ پانکراس منشأ می‌گیرد و با عنوان سرطان پانکراس نیز شناخته می‌شود. این عضو در عمق شکم و پشت معده قرار دارد و به همین دلیل تومورهای آن اغلب تا مراحل نسبتا پیشرفته بدون علامت باقی می‌مانند. همین ویژگی، تشخیص زودهنگام این سرطان را دشوارتر از بسیاری سرطان‌های دیگر می‌کند.

در یک نگاه
  • بیش از ۹۰ درصد این تومورها از سلول‌های مجرای برون‌ریز پانکراس منشأ می‌گیرند و آدنوکارسینومای مجرای پانکراس نام دارند.
  • نسبت به بسیاری سرطان‌های گوارشی کم‌شیوع‌تر اما تهاجمی‌تر است و اغلب در مراحل پیشرفته شناسایی می‌شود.
  • مرحلهٔ تومور در زمان تشخیص، مهم‌ترین عامل تعیین‌کنندهٔ نتیجهٔ درمان است.
  • زردی پوست و چشم، کاهش وزن بی‌دلیل و درد مداوم شکم از نشانه‌های نیازمند بررسی پزشکی‌اند.

سرطان لوزالمعده چیست؟

لوزالمعده (پانکراس) غده‌ای کشیده در پشت معده است که دو نقش اصلی دارد: ترشح آنزیم‌های گوارشی به رودهٔ باریک و تولید هورمون‌هایی مانند انسولین برای تنظیم قند خون. بیش از ۹۰ درصد تومورهای بدخیم این عضو از سلول‌های مجاری غده (بخش برون‌ریز) منشأ می‌گیرند و آدنوکارسینومای مجرای پانکراس نام دارند؛ نوع نادرتری از تومورها نیز از سلول‌های تولیدکنندهٔ هورمون (بخش درون‌ریز) شکل می‌گیرد و روند متفاوتی دارد. بیشتر تومورها در سر لوزالمعده، نزدیک مجرای صفراوی و ابتدای رودهٔ باریک، ایجاد می‌شوند؛ به همین دلیل انسداد این مجرا اغلب نخستین نشانهٔ قابل‌توجه بیماری است.

علائم سرطان لوزالمعده چیست؟

در مراحل اولیه، سرطان لوزالمعده معمولا علامت مشخصی ایجاد نمی‌کند یا نشانه‌هایی مبهم و غیراختصاصی بروز می‌دهد. با پیشرفت تومور، مجموعه‌ای از نشانه‌ها به‌تدریج ممکن است ظاهر شود:

  • زردی پوست و سفیدی چشم، همراه با تیرگی ادرار، کم‌رنگ‌شدن مدفوع و خارش پوستی، در اثر انسداد مجرای صفراوی.
  • کاهش وزن بی‌دلیل و کاهش اشتها.
  • درد مبهم بالای شکم که گاه به پشت انتشار می‌یابد و شب‌ها یا در حالت درازکش تشدید می‌شود.
  • تهوع، سوءهاضمه و گاه اسهال چرب ناشی از کاهش ترشح آنزیم‌های گوارشی.
  • بروز تازهٔ دیابت یا دشوارشدن ناگهانی کنترل قند خون در دیابت شناخته‌شده.
  • خستگی عمومی و ضعف پیش‌رونده.

این نشانه‌ها به‌تنهایی اختصاصی این سرطان نیستند و در بیماری‌های گوارشی دیگر نیز دیده می‌شوند، اما تداوم و ترکیب آن‌ها اهمیت بررسی دقیق‌تر را نشان می‌دهد.

علل و عوامل خطر سرطان لوزالمعده کدام‌اند؟

علت دقیق سرطان لوزالمعده مشخص نیست، اما مجموعه‌ای از عوامل با افزایش خطر بروز آن ارتباط دارد:

  • مصرف سیگار، مهم‌ترین عامل خطر قابل‌تغییر شناخته‌شده برای این سرطان.
  • التهاب مزمن لوزالمعده (پانکراتیت مزمن)، به‌ویژه در ارتباط با مصرف طولانی‌مدت الکل.
  • دیابت نوع ۲ طولانی‌مدت و نیز چاقی.
  • سابقهٔ خانوادگی سرطان لوزالمعده یا جهش‌های ژنتیکی شناخته‌شده مانند BRCA1، BRCA2 و سندروم لینچ.
  • افزایش سن؛ بیشتر موارد در دهه‌های ششم تا هشتم زندگی تشخیص داده می‌شوند.
  • رژیم غذایی پرچرب و سرشار از گوشت قرمز و فرآوری‌شده.

وجود یک یا چند عامل خطر به‌معنای قطعیت ابتلا نیست؛ در مقابل، بخشی از بیماران هیچ عامل خطر شناخته‌شده‌ای ندارند.

سرطان لوزالمعده چه زمانی خطرناک است و چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

بسیاری از نشانه‌های اولیهٔ سرطان لوزالمعده با اختلالات گوارشی شایع و خوش‌خیم همپوشانی دارد؛ به همین دلیل تشخیص افتراقی نیازمند دقت است. تداوم بیش از چند هفته از درد شکمی، کاهش وزن بدون تغییر در رژیم غذایی یا فعالیت بدنی، و زردشدن پوست یا چشم، از نشانه‌هایی هستند که بررسی پزشکی زودهنگام را ضروری می‌سازند. بروز تازهٔ دیابت در سنین بالا و بدون سابقهٔ معمول خانوادگی نیز در برخی موارد می‌تواند نشانهٔ همراه یک تومور پنهان باشد.

نشانه‌های نیازمند مراجعهٔ فوری

زردی ناگهانی پوست و چشم همراه با تیرگی ادرار و مدفوع کم‌رنگ، درد شدید و مداوم شکم، کاهش وزن شدید و ناگهانی، یا خونریزی گوارشی، نشانه‌های هشداری هستند که مراجعهٔ فوری به پزشک یا اورژانس را می‌طلبند.

سرطان لوزالمعده چگونه تشخیص داده می‌شود؟

ارزیابی تشخیصی معمولا با سونوگرافی شکم و آزمایش‌های عملکرد کبد آغاز می‌شود. سی‌تی‌اسکن (CT) با پروتکل اختصاصی پانکراس، اصلی‌ترین ابزار تصویربرداری برای شناسایی تومور و بررسی ارتباط آن با عروق اطراف است؛ تصویربرداری MRI و روش اختصاصی آن برای مجاری صفراوی (MRCP) در برخی موارد تکمیل‌کننده‌اند. سونوگرافی آندوسکوپیک (EUS) امکان نمونه‌برداری از بافت با سوزن ظریف را فراهم می‌کند که تشخیص قطعی آن در آزمایشگاه پاتولوژی تایید می‌شود. در انسداد مجرای صفراوی، آندوسکوپی مجاری صفراوی-پانکراس (ERCP) هم برای تشخیص و هم برای قراردادن استنت تخلیه‌کننده به‌کار می‌رود. آزمایش خون CA19-9، نشانگر تومورالی است که بیشتر برای پایش روند درمان کاربرد دارد، نه غربالگری اولیه.

نکته: آزمایش CA19-9 روشی برای غربالگری افراد بدون علامت نیست؛ کاربرد اصلی آن پایش پاسخ به درمان و پیگیری پس از جراحی است.

پس از تایید تشخیص، تصویربرداری تکمیلی از قفسهٔ سینه و شکم برای تعیین مرحلهٔ بیماری و بررسی احتمال گسترش به کبد، ریه یا صفاق انجام می‌شود.

درمان سرطان لوزالمعده چگونه است؟

رویکرد درمانی بر پایهٔ مرحلهٔ تومور در زمان تشخیص و وضعیت عمومی فرد تعیین می‌شود. جراحی، تنها روش با پتانسیل درمان قطعی، فقط در تومورهای قابل‌جراحی امکان‌پذیر است؛ رایج‌ترین روش برای تومورهای سر پانکراس، روش ویپل (برداشتن سر پانکراس همراه با بخشی از دوازدهه و مجرای صفراوی) و برای تومورهای بدنه و دم، برداشتن دنبالهٔ پانکراس است. شیمی‌درمانی (با ترکیب‌هایی مانند FOLFIRINOX یا جمسیتابین همراه با نب-پاکلیتاکسل) پیش یا پس از جراحی و نیز به‌عنوان درمان اصلی در مراحل پیشرفته به‌کار می‌رود؛ پرتودرمانی گاه همراه با شیمی‌درمانی برای تومورهای موضعی غیرقابل‌جراحی افزوده می‌شود. در بیماری منتشر، هدف اصلی درمان کنترل علائم و حفظ کیفیت زندگی است.

مرحلهٔ بیماری رویکرد اصلی درمان هدف درمان
قابل‌جراحی (موضعی محدود) جراحی (ویپل یا برداشتن دنبالهٔ پانکراس) و شیمی‌درمانی کمکی برداشتن کامل تومور و کاهش خطر بازگشت
مرزی/جراحی‌پذیر مشروط شیمی‌درمانی پیش از عمل و گاه پرتودرمانی، سپس بازارزیابی برای جراحی کوچک‌کردن تومور برای دستیابی به جراحی کامل
پیشرفتهٔ موضعی غیرقابل‌جراحی ترکیب شیمی‌درمانی و پرتودرمانی کنترل رشد موضعی تومور و تسکین علائم
متاستاتیک (پخش‌شده) شیمی‌درمانی سیستمیک و مراقبت تسکینی کنترل بیماری و بهبود کیفیت زندگی

مراقبت‌های حمایتی مانند استنت صفراوی برای رفع زردی، آنزیم‌های گوارشی جایگزین، کنترل قند خون و مدیریت درد نیز بخش مهمی از برنامهٔ درمانی‌اند.

راه‌های پیشگیری و مراقبت در سرطان لوزالمعده کدام‌اند؟

روش قطعی برای پیشگیری از سرطان لوزالمعده وجود ندارد، اما کاهش عوامل خطر قابل‌تغییر می‌تواند احتمال بروز آن را کم کند. ترک سیگار مهم‌ترین اقدام پیشگیرانهٔ فردی است. محدودکردن مصرف الکل، کنترل وزن بدن، مدیریت دیابت نوع ۲ و رعایت الگوی غذایی متعادل با میوه، سبزی و کاهش گوشت فرآوری‌شده نیز در کاهش خطر نقش دارند. برای افراد با سابقهٔ خانوادگی قوی یا جهش‌های ژنتیکی شناخته‌شده، پیگیری دوره‌ای در مراکز تخصصی با MRI یا سونوگرافی آندوسکوپیک توصیه می‌شود. پس از تشخیص نیز، پیگیری منظم با تیم درمانی چندتخصصی (جراح، انکولوژیست، متخصص گوارش و تغذیه) در کنترل عوارض و حفظ کیفیت زندگی نقش مهمی دارد.

پرسش‌های متداول

آیا سرطان لوزالمعده قابل درمان کامل است؟

در تومورهای اولیه و قابل‌جراحی، جراحی همراه با شیمی‌درمانی می‌تواند به کنترل کامل بیماری منجر شود؛ در مراحل پیشرفته‌تر، هدف درمان بیشتر کنترل بیماری و کاهش نشانه‌هاست. تشخیص زودهنگام مهم‌ترین عامل در بهبود نتیجهٔ درمان است.

چرا سرطان لوزالمعده معمولا دیر تشخیص داده می‌شود؟

لوزالمعده در عمق شکم قرار دارد و نشانه‌های اولیهٔ تومور آن اغلب مبهم و شبیه اختلالات گوارشی رایج است؛ روش غربالگری استانداردی نیز برای افراد بدون علامت وجود ندارد. به همین دلیل، بخش زیادی از موارد در مراحل نسبتا پیشرفته شناسایی می‌شوند.

آیا دیابت با سرطان لوزالمعده ارتباط دارد؟

دیابت نوع ۲ طولانی‌مدت یکی از عوامل خطر شناخته‌شدهٔ این سرطان است؛ در مقابل، بروز ناگهانی دیابت در سنین بالاتر و بدون اضافه‌وزن، گاه می‌تواند نشانهٔ همراه یک تومور پنهان باشد. همین ارتباط دوطرفه، توجه به تغییرات ناگهانی قند خون در سنین بالاتر را مهم می‌سازد.

آیا سرطان لوزالمعده بیماری ارثی است؟

بیشتر موارد به‌صورت اسپورادیک و بدون الگوی ارثی مشخص رخ می‌دهد؛ با این‌حال، در بخش کوچکی از بیماران، سابقهٔ خانوادگی قوی یا جهش‌های ژنتیکی مانند BRCA1، BRCA2 یا سندروم لینچ نقش دارد. در این افراد، مشاورهٔ ژنتیک و پیگیری تخصصی توصیه می‌شود.

بازبینی تحریریهٔ مدیک‌پاب
این مطلب پیش از انتشار از نظر دقت علمی بازبینی شده است. برای تصمیم‌های درمانی با پزشک مشورت کنید.
هر مقاله پیش از انتشار توسط پزشکان بازبینی می‌شود. منابع علمی معتبر · به‌روزرسانی دوره‌ای · شفافیت تحریریه · بدون تبلیغ درمانی