مدیک‌پاب مدیک‌پابکتابخانه و مرجع پزشکی
خانهارتوپدی و استخواناسکولیوز (انحراف ستون فقرات): علائم، علل و درمان
ارتوپدی و استخوان

اسکولیوز (انحراف ستون فقرات): علائم، علل و درمان

بازبینی‌شده توسط پزشک ۶ دقیقه مطالعه به‌روزرسانی: تیر ۱۴۰۵
اسکولیوز (انحراف ستون فقرات): علائم، علل و درمان

اسکولیوز یا انحراف ستون فقرات به معنای خمیدگی غیرطبیعی ستون فقرات به یک سمت است که معمولا با چرخش مهره‌ها همراه می‌شود و شکل طبیعی و صاف ستون فقرات را از نمای روبه‌رو بر هم می‌زند. این انحنا در هر سنی ممکن است بروز کند، اما بیشتر در دوران رشد سریع نوجوانی تشخیص داده می‌شود. شدت آن از خفیف و بدون علامت تا موارد پیشرونده که بر تنفس و کیفیت زندگی اثر می‌گذارد، متغیر است.

در یک نگاه
  • اسکولیوز یعنی انحراف جانبی ستون فقرات همراه با چرخش مهره‌ها؛ از نمای روبه‌رو ستون فقرات به‌جای خط صاف، شکل S یا C پیدا می‌کند.
  • شایع‌ترین نوع آن بدون علت مشخص (ایدیوپاتیک) است و بیشتر در نوجوانی بروز می‌کند؛ پیشرفت انحنا در دختران نوجوان بیشتر دیده می‌شود.
  • بیشتر موارد خفیف است، بدون درد پیش می‌رود و به درمان تهاجمی نیاز ندارد؛ پیگیری دوره‌ای برای رصد پیشرفت انحنا کافی است.
  • شدت انحنا با زاویهٔ Cobb روی رادیوگرافی اندازه‌گیری و به خفیف، متوسط و شدید طبقه‌بندی می‌شود.
  • گزینه‌های درمانی، بسته به میزان انحنا و سن، از پایش دوره‌ای و بریس تا جراحی فیوژن ستون فقرات را در بر می‌گیرد.

اسکولیوز چیست؟

ستون فقرات از نمای جانبی چند انحنای ملایم طبیعی دارد، اما از نمای روبه‌رو باید تقریبا صاف باشد. اسکولیوز به انحراف جانبی ستون فقرات به میزان بیش از ۱۰ درجه گفته می‌شود که معمولا با چرخش مهره‌ها همراه است و ظاهر ستون فقرات را به شکل حرف S یا C در می‌آورد. بر پایهٔ علت، اسکولیوز به چند دسته تقسیم می‌شود: نوع ایدیوپاتیک که علت مشخصی ندارد و شایع‌ترین نوع است و بیشتر در نوجوانی ظاهر می‌شود؛ نوع مادرزادی که ناشی از شکل‌گیری غیرطبیعی مهره‌ها پیش از تولد است؛ نوع عصبی‌عضلانی که همراه بیماری‌هایی مانند فلج مغزی یا دیستروفی عضلانی دیده می‌شود؛ و نوع دژنراتیو که در بزرگسالان و بر اثر فرسایش تدریجی دیسک‌ها و مفاصل ستون فقرات با افزایش سن پدید می‌آید.

علائم اسکولیوز چیست؟

در بسیاری از موارد خفیف، اسکولیوز هیچ علامت محسوسی ندارد و تنها در معاینهٔ دوره‌ای یا غربالگری مدرسه آشکار می‌شود. با افزایش میزان انحنا، نشانه‌های زیر ممکن است دیده شود:

  • نامتقارن‌بودن دو شانه، به‌طوری که یک شانه بالاتر از دیگری قرار می‌گیرد
  • برجسته‌تر بودن یک کتف نسبت به کتف مقابل
  • نامتقارن‌بودن کمر یا فاصلهٔ متفاوت میان بازو و بدن در دو طرف
  • بالاتر بودن یک لگن نسبت به دیگری و تمایل تنه به یک سمت
  • در انحناهای شدیدتر، درد پشت، خستگی زودرس عضلات کمر و در انحنای شدید قفسهٔ سینه، تنگی نفس ناشی از کاهش فضای ریه

نکته: درد شدید در اسکولیوز ایدیوپاتیک نوجوانان غیرمعمول است؛ بروز درد قابل‌توجه معمولا به معنای نیاز به بررسی علل دیگر انحنای ستون فقرات است.

علل اسکولیوز چیست؟

علت دقیق شایع‌ترین نوع اسکولیوز، یعنی نوع ایدیوپاتیک، هنوز به‌طور کامل شناخته نشده است، هرچند زمینهٔ ژنتیکی و سابقهٔ خانوادگی در بروز آن نقش دارد. عوامل خطر شناخته‌شده شامل موارد زیر است:

  • سابقهٔ خانوادگی اسکولیوز
  • جنس مؤنث، به‌ویژه از نظر احتمال پیشرفت انحنا به درجات نیازمند درمان
  • قرارگرفتن در دوران جهش رشد نوجوانی، زمانی که ستون فقرات به‌سرعت رشد می‌کند
  • ناهنجاری مادرزادی مهره‌ها یا بیماری عصبی‌عضلانی زمینه‌ای
  • فرسایش تدریجی دیسک‌ها و مفاصل ستون فقرات با افزایش سن، در نوع دژنراتیو بزرگسالان

بر خلاف باور رایج، وضعیت بدنی نامناسب، حمل کوله‌پشتی سنگین یا نشستن نادرست، علت ایجاد اسکولیوز نیستند، هرچند ممکن است ناراحتی موقت عضلانی به‌دنبال داشته باشند.

اسکولیوز چه زمانی خطرناک است و چه زمانی باید به پزشک مراجعه کرد؟

بیشتر موارد اسکولیوز خفیف است و خطر جدی برای سلامت عمومی ایجاد نمی‌کند، اما پیگیری پزشکی برای تشخیص روند پیشرفت انحنا اهمیت دارد. مشاهدهٔ نامتقارنی در شانه‌ها، کتف‌ها یا کمر، به‌ویژه در دوران رشد نوجوانی، دلیل کافی برای معاینهٔ تخصصی است، حتی در نبود درد. در انحناهای شدید و پیشرونده، فشار بر قفسهٔ سینه می‌تواند عملکرد قلب و ریه را تحت تأثیر قرار دهد.

نشانه‌های نیازمند مراجعهٔ فوری

در صورت بروز درد شدید یا مداوم پشت (به‌ویژه در شب یا در سنین پایین)، بی‌حسی یا ضعف در پاها، اختلال در کنترل ادرار یا مدفوع، یا تنگی نفس قابل‌توجه، مراجعهٔ فوری به پزشک یا اورژانس ضروری است؛ این نشانه‌ها می‌تواند نشانهٔ علتی جدی‌تر از اسکولیوز معمول باشد.

اسکولیوز چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص با معاینهٔ بالینی آغاز می‌شود. در آزمون خم‌شدن به‌جلو، فرد از کمر به‌جلو خم می‌شود و از پشت، نامتقارنی قفسهٔ سینه یا برجستگی یک‌طرفهٔ ناحیهٔ کمر بررسی می‌شود؛ این برجستگی نشانهٔ چرخش مهره‌هاست. در صورت مشکوک‌بودن معاینه، رادیوگرافی تمام ستون فقرات در وضعیت ایستاده انجام می‌شود و میزان انحنا با زاویهٔ Cobb (شاخصی برای اندازه‌گیری درجهٔ خمیدگی ستون فقرات روی تصویر رادیولوژی) اندازه‌گیری می‌شود. زاویهٔ بیش از ۱۰ درجه اسکولیوز محسوب می‌شود و بر پایهٔ مقدار آن، معمولا به خفیف (زیر ۲۰ درجه)، متوسط (۲۰ تا ۴۰ درجه) و شدید (بالای ۴۰ درجه) طبقه‌بندی می‌شود. در مواردی که ویژگی‌های غیرمعمول مانند درد شدید، علائم عصبی یا پیشرفت سریع دیده شود، MRI برای بررسی علل زمینه‌ای درخواست می‌شود.

درمان اسکولیوز چگونه است؟

انتخاب روش درمان به میزان انحنا، سن فرد و میزان رشد استخوانی باقی‌مانده بستگی دارد. هدف اصلی در کودکان و نوجوانانِ در حال رشد، پیشگیری از پیشرفت انحناست، نه لزوما اصلاح کامل آن. روش‌ها از پایش دوره‌ای و استفاده از بریس (وسیله‌ای که روزانه روی تنه بسته می‌شود تا از پیشرفت انحنا در دوران رشد جلوگیری کند) تا فیزیوتراپی اختصاصی و در موارد شدید، جراحی فیوژن ستون فقرات (تثبیت مهره‌ها با پیچ و میله در وضعیت اصلاح‌شده) متغیر است.

روش درمان مناسب برای نکتهٔ مهم
پایش دوره‌ای انحنای زیر ۲۰ تا ۲۵ درجه در دوران رشد معاینه و رادیوگرافی هر ۴ تا ۶ ماه
بریس انحنای ۲۵ تا ۴۰ درجه با رشد استخوانی باقی‌مانده هدف، توقف پیشرفت انحناست، نه اصلاح کامل آن
فیزیوتراپی اختصاصی انحنای خفیف تا متوسط، معمولا همراه بریس تقویت عضلات تنه و بهبود وضعیت بدن
جراحی فیوژن ستون فقرات انحنای بالای ۴۵ تا ۵۰ درجه یا پیشرفت سریع تثبیت ستون فقرات با پیچ و میله

در بزرگسالان مبتلا به اسکولیوز دژنراتیو، درمان معمولا با کنترل درد و فیزیوتراپی آغاز می‌شود و جراحی تنها در موارد علائم عصبی پیشرونده یا ناتوان‌کننده در نظر گرفته می‌شود.

راه‌های پیشگیری و مراقبت در اسکولیوز

از آنجا که علت اسکولیوز ایدیوپاتیک ناشناخته است، راه قطعی برای پیشگیری اولیهٔ آن وجود ندارد. با این حال، اقدامات زیر در تشخیص زودهنگام و کنترل روند بیماری اهمیت دارد:

  • غربالگری دوره‌ای ستون فقرات در سنین رشد نوجوانی، به‌ویژه در صورت سابقهٔ خانوادگی
  • پیگیری منظم پزشکی برای رصد تغییرات زاویهٔ انحنا در دوران رشد
  • انجام تمرین‌های تقویتی و کششی برای عضلات تنه، برای حفظ انعطاف‌پذیری و کاهش فشار بر ستون فقرات
  • حفظ تراکم استخوان با تغذیهٔ مناسب و فعالیت بدنی منظم، به‌ویژه برای کاهش خطر اسکولیوز دژنراتیو در سنین بالاتر
  • درمان زودهنگام بیماری‌های عصبی‌عضلانی زمینه‌ای که می‌تواند خطر اسکولیوز ثانویه را کاهش دهد

پرسش‌های متداول

آیا اسکولیوز خودبه‌خود بهبود می‌یابد؟

در بیشتر موارد خفیف، به‌ویژه پس از پایان رشد استخوانی، انحنا دیگر پیشرفت نمی‌کند و نیازی به درمان تهاجمی نیست. با این حال اسکولیوز به‌طور کامل و خودبه‌خود اصلاح نمی‌شود و پیگیری دوره‌ای برای اطمینان از تثبیت آن ضروری است.

آیا اسکولیوز باعث کمردرد می‌شود؟

اسکولیوز خفیف تا متوسط در نوجوانان معمولا بدون درد است. کمردرد قابل‌توجه بیشتر در اسکولیوز دژنراتیو بزرگسالان یا در مواردی که علت دیگری در کار باشد دیده می‌شود و نیازمند بررسی جداگانه است.

آیا ورزش‌کردن برای فرد مبتلا به اسکولیوز مضر است؟

فعالیت بدنی و ورزش عمومی، برخلاف تصور رایج، برای اسکولیوز مضر نیست و در بسیاری موارد از طریق تقویت عضلات تنه نیز مفید است. تنها در موارد خاص و پس از جراحی، محدودیت‌های موقت بر پایهٔ نظر پزشک معالج اعمال می‌شود.

آیا اسکولیوز فقط در نوجوانی ایجاد می‌شود؟

شایع‌ترین نوع اسکولیوز در دوران نوجوانی تشخیص داده می‌شود، اما این عارضه در نوزادان، کودکان خردسال و همچنین بزرگسالان به‌شکل دژنراتیو نیز رخ می‌دهد. بنابراین محدود به یک گروه سنی خاص نیست.

بازبینی تحریریهٔ مدیک‌پاب
این مطلب پیش از انتشار از نظر دقت علمی بازبینی شده است. برای تصمیم‌های درمانی با پزشک مشورت کنید.
هر مقاله پیش از انتشار توسط پزشکان بازبینی می‌شود. منابع علمی معتبر · به‌روزرسانی دوره‌ای · شفافیت تحریریه · بدون تبلیغ درمانی